Greek: Ποινική βαμπιρισμού και ο κανιβαλισμός σε όλη τη σύγχρονη ιστορία:

Σε όλη την ιστορία, έχουν υπάρξει πολλές αναφορές των ποινικών βαμπιρισμού και του κανιβαλισμού. Μερικοί τόσο γνωστό όσο το Ανόβερο βαμπίρ, άλλοι όχι τόσο διάσημος, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα. Αυτό το δοκίμιο επιλέγει θρυλικό περιπτώσεις βαμπιρισμού / κανιβαλισμού σε όλη την ιστορία. Οι περισσότερες από τις περιπτώσεις αυτές είναι αρχές του εικοστού αιώνα με την περίεργη υπόθεση κλασική ή σύγχρονη ρίχνονται για αντίθεση.


Μία από τις πιο κακόφημες βαμπίρ που σχετίζονται μαζικοί δολοφόνοι ήταν ο Fritz Haarmann (1879 - 1925), ο οποίος με δύο συνεργούς του, ήταν υπεύθυνος για τους θανάτους τουλάχιστον είκοσι και όσο πενήντα νέοι άνδρες. Ήταν γνωστός ως ένα βαμπίρ, λόγω του κανιβαλισμού και τη συνήθεια να δαγκώνει τα θύματά του στο λαιμό του. Ήταν παιδεραστής και ομοφυλόφιλος, και πέρασε πολύ χρόνο σε ένα σανατόριο, μετά την απόρριψή τους από τον στρατό. Μετά την απελευθέρωση, επανασύνδεσε το στρατό, αυτή τη φορά υπηρετώντας με μια ελίτ ομάδα, διακρίνοντας τον εαυτό του σε όλη Παγκοσμίου Πολέμου ένα πολιτικό και πάλι κατά τη διάρκεια της εποχής του πολέμου μετά της Γερμανίας, άνοιξε ένα κατάστημα μάγειρας και εργαζόταν ως πληροφοριοδότης. Με αυτή τη φορά, ήταν ήδη ένας δολοφόνος και, στη συνέχεια, το 1919 γνώρισε τον Hans Grans, έναν συνάδελφο ομοφυλόφιλος, ο οποίος ήρθε να κυριαρχήσει Haarmann και να τον οδηγήσει στην φανταχτερά υπόκοσμο της ομοφυλοφιλικής κοινότητας του Ανόβερου. Ήταν εδώ ότι η Haarmann βρήκε μια φαινομενικά ατελείωτη προσφορά των αρπακτικών. Συχνά έφερε νέους άνδρες στο σπίτι μαζί του και δολοφόνησαν τους σε ένα φρικαλέο τρόπο, όλα κάτω από το άγρυπνο μάτι του Grans. Μια άλλη μυστηριώδης συνεργός εισήλθε στη σκηνή και τη βοήθεια στη διάθεσή του σώματος. Ρούχα των θυμάτων πωλήθηκε από την Haarmann, και η πιο φρικτή όλων των πράξεων ήταν ότι η Haarmann πράγματι πωληθεί σάρκα σε ανυποψίαστους ανθρώπους για κατανάλωση από τον άνθρωπο. Τέλος, η αστυνομία συνέλαβε τον. Επισκέφθηκαν καταλύματα του σε προηγούμενες περιπτώσεις, όταν το σώμα ήταν κρυμμένα μόλις πόδια μακριά. Ο ίδιος ομολόγησε τα εγκλήματά του με κάθε λεπτομέρεια, διακηρύσσοντας την παραφροσύνη, αλλά να δηλώνει ότι αναγκάστηκε να διαπράξει τα εγκλήματα, ενώ σε μια έκσταση. Fritz Haarmann εκτελέστηκε το Απρίλιο του 1925? ειρωνικά αποκεφαλίστηκε, η οποία είναι μία από τις πιο κοινές και συναισθηματική τρόπους για να διαθέσει ένα βαμπίρ. Ο εγκέφαλός του αφαιρέθηκε από τους υπαλλήλους και να δοθεί επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Γκέτινγκεν να μελετηθεί. Αυτό με πολλούς τρόπους του χορήγησε ένα είδος βαμπίρ αθανασίας από μόνη της.

Στη συνέχεια, υπάρχει ο Brian Crouthers, (1910 - 1974), επίσης γνωστή ως "Χασάπης των Βρυξελλών." Ποιος δολοφόνησε 71 παιδιά και 52 ενήλικες, μεταξύ 1930-1947, αν και ο αριθμός θεωρείται αρκετά χαμηλό σε σχέση με τους περισσότερους ειδικούς. Συνελήφθη στις 17 Δεκεμβρίου 1947, ενώ το μαγείρεμα μέχρι τελευταίο θύμα του, σε μια κατσαρόλα, να είναι έτοιμη για το βραδινό γεύμα του. Έχοντας καταδικαστεί για κανιβαλισμό, ο φόνος, ο βιασμός, και μια ποικιλία άλλων αξιόποινων πράξεων, καταδικάστηκε να παραμείνει στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της δίκης του, η οποία είχε μετακινηθεί έξι φορές, λόγω του περιεχομένου και της αντίδρασης της κοινότητας, γεγονότα που αφορούν τα εγκλήματα που διηγείται ο Crouthers που άφησε τους κριτές με την συναισθηματική βλάβη. Crouthers, μιλώντας σε μια μονότονη φωνή, εξιστόρησε κάθε εγκληματική πράξη είναι τέτοια λεπτομέρεια, ότι πολλά μέλη της κριτικής επιτροπής θα έπρεπε να περιορίζεται από φυσικά τον βλάπτουν κατά τη διάρκεια δηλώσεών του. Η οργή της κοινότητας, και οι όχλοι που είχε σχηματιστεί είχε γίνει η δίκη σχεδόν αδύνατο να συνεχιστεί χωρίς διακοπή. Στο τέλος, και πριν από τη λήψη της ποινής, Crouthers παραδέχθηκε το φόνο και την κατανάλωση των 138 παιδιά και ενήλικες 180+, αν και ήταν μόνο χρεώνονται και καταδικάστηκε σε 71 παιδιά και 52 ενήλικες, λόγω της έλλειψης φυσικών αποδείξεων. Τελευταία λόγια του μετά την καταδίκη, ήταν αρκετά απλή ψύξη: "! Υπάρχουν οκτώ άλλοι στους οποίους απευθύνεται αυτή η μορφή του τροφή τώρα, και ζει ανάμεσά σας, μπορούν να συνεχίζουν να τρώνε καλά και να ζήσουν καλά" Crouthers πέθανε σε Huy, 6 Φεβρουαρίου 1974 φυσικά αίτια.

Μια άλλη διαβόητη δολοφόνος των βαμπίρ σύνδεσης είναι ο John Χέι. Ήταν πιο γνωστό ως το βαμπίρ του Λονδίνου και Acid Killer. Η υπόθεση συγκλόνισε το βρετανικό κοινό, όταν οι λεπτομέρειες των εγκλημάτων του έγινε γνωστό. Ένας πρώην choirboy, Τζον Χέι Γιώργος ήταν ο γιος ενός φανατικά ευσεβή και πουριτανική οικογένεια που τον ανάγκασε να ζήσουν μια ζωή εντελώς απαλλαγμένο από κοινωνικές δραστηριότητες και συμπληρώθηκε με την απειλή της αιώνιας τιμωρίας για την αμαρτία. Σε αυτό το περιβάλλον, ο ίδιος μεγάλωσε απωθημένα, να γίνει εμμονή με τη θρησκεία και το αίμα, με την ολοένα και πιο ανεξέλεγκτη παρόρμηση να πιει το αίμα. Μέχρι τη στιγμή που τελικά πιάστηκε το 1949, είχε δολοφονήσει εννέα άτομα, σε κάθε περίπτωση, ήπιε το αίμα των θυμάτων του, συμπεριλαμβανομένης μιας νεαρής κοπέλας. Υποθέτοντας ότι δεν θα μπορούσε να διωχθεί αν δεν υπήρχαν σώματα, που συνήθως απορρίπτονται από τα πτώματα σε βαρέλια θειικού οξέος, για την οποία κέρδισε το παρατσούκλι «Acid Killer». Τι έκανε Χέι τόσο φρικτό στο μυαλό του κοινού ήταν η απουσία του από τύψεις, φαινομενικά φυσιολογική φυσική εμφάνιση του και τα αναλυτικά συχνά απίστευτες λογαριασμούς των εγκλημάτων του, είπε σε μια απάνθρωπη matter-of-fact στυλ. Φρικιαστικά ενδιαφέροντος ήταν η δική του απαγγελία της πρόωρης ζωής του, συμπεριλαμβανομένων των εμπειριών του ως κατώτερος οργανίστας για Wakefield καθεδρικό ναό, όπου και πέρασε ώρες αγναντεύοντας το άγαλμα του Χριστού αιμορραγία, πεθαίνοντας πάνω στο σταυρό. Χέι διακρίθηκε, επίσης, από την προφανή έλλειψη παρακίνησης σεξουαλικού περιεχομένου σε πόθους του, ένα χαρακτηριστικό που συνήθως παρουσιάζεται από άλλους κατά συρροή δολοφόνους.

Το ουγγρικό ευγενή Elizabeth Bathory (1560 - 1614) παρουσιάζεται μια από τις ιστορικές αφηγήσεις του βαμπιρισμού. Ήταν μέλος της ισχυρής οικογένειας των Bathory και αργότερα έγινε γνωστή ως η «Ματωμένη Κόμισσα» για πολλαπλές δολοφονίες της και η εμμονή με το αίμα. Παντρεμένος με την πολεμιστή μετράνε Ferenz Nadasdy, Bathory πέρασε πολλά βράδια μόνη της, ενώ ο σύζυγός της πολεμούσε τους Τούρκους. Ανέπτυξε συμφέροντα που ήταν πέρα ​​από βασανιστική στα θέματα της ομορφιάς, την ευχαρίστηση της, τον αποκρυφισμό, και στις περισσότερες διεφθαρμένος είδη του σαδισμού, που κανονικά κατευθύνεται προς εξυπηρετούν τα κορίτσια της, με τον οποίο ασχολείται με τις πράξεις της λεσβιασμού πριν από τη δολοφονία τους με τη βοήθεια της υπολοχαγοί της. Bathory πείστηκε ότι το αίμα που κατέχει το κλειδί για την ανάσχεση της διαδικασίας της συνεχώς αυξανόμενης της ηλικίας. Αυτή η ιδέα ήρθε περίπου όταν χτύπησε έξω σε έναν υπάλληλο? το αίμα που πέσει σε χέρια φαινομενικά, με την ίδια, το δέρμα γίνεται πιο λείο και νεανικό. Πλέον πίστευε ότι το πόσιμο, κολύμβησης και ντους στο αίμα των νεαρών παρθένων θεραπευτεί το γεγονός ότι ήταν γήρανση, με αποτέλεσμα τη δολοφονία εκατοντάδων των κοριτσιών υπάλληλος στην υπηρεσία της. Το ακριβές ποσό των παρθένων που δολοφονήθηκε ποτέ δεν θα γίνουν γνωστά και τα διάφορα λογαριασμοί έχουν τις ιδέες τους? κάποιοι λένε ότι όσο αρκετές εκατοντάδες άλλοι τόσο λίγα όσο πενήντα. Αναπόφευκτα, η αλήθεια έγινε γνωστή, και το 1610, η κόμισσα και τους μπράβους της συνελήφθησαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν. Συνεργούς της εκτελέστηκαν ή φυλακίστηκαν, και Bathory ήταν εντοιχισμένο σε κρεβατοκάμαρά της στο Κάστρο Csejthe. Τέσσερα χρόνια αργότερα, οι φρουροί που συμμετείχαν σε αυτήν κοίταξε μέσα από την υποδοχή που χρησιμοποιείται για να δώσει τροφή για να ανακαλύψει ότι ήταν νεκρή. Το «ζωντανό βαμπίρ» δεν υπήρχε πια, αν και η μνήμη της κρατήθηκε ζωντανός από θρύλους και παραμύθια. Πολλές ταινίες που έγιναν για εδώ, συμπεριλαμβανομένων κοντέσα Dracula (1971), το Κάστρο του Αίματος (1972), και Ceremonia Sangrienta (1972).

Martin Dummolard ήταν ένας δολοφόνος μάζα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα στη Γαλλία, γνωστό ως το «τέρας της Montluel», των οποίων τα εγκλήματα έγιναν πιο μακάβριο, λόγω του ελέγχου που ασκείται πάνω του από παχύσαρκοι ερωμένη του, Justine Lafayette. Μετά τη συνάντηση Justine ενώ στη Λυών οικοτροφείο της, το νεανικό, όμορφο Dummolard έπεσε εντελώς κάτω από την μαγεία της. Ήταν και οι δύο νεκροφιλία, Dummolard πίνοντας το αίμα των θυμάτων του και φέρνοντας τα σαρκώδη μέρη στο σπίτι, το οποίο υπηρέτησε για Justine. Παρά τον τρόμο που ξέσπασε σε Montluel, ήταν σε θέση να δολοφονήσουν κάποιους ογδόντα κορίτσια. Η σύλληψη αυτών των «βαμπίρ» το 1888 ακολουθήθηκε από μια εντυπωσιακή διαδρομή. Justine ήταν γκιλοτίνα (και πάλι η κοινή καταστροφή των βαμπίρ - αποκεφαλισμό) και Dummolard περιοριζόταν σε ένα άσυλο. Πέθανε στις αρχές του αιώνα και κατατάσσεται ως ένα από τα πιο αποτρόπαια των λεγόμενων βαμπίρ της ιστορίας.

Peter Kürten, η λεγόμενη «βαμπίρ του Ντίσελντορφ (1883 - 1931) ήταν υπεύθυνος για τη δολοφονία ή επίθεση είκοσι εννέα άτομα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του τρόμου που κράτησε για χρόνια, καταστρέφοντας τη φήμη της πόλης μεταξύ των Ευρωπαίων. Ο γιος ενός αλκοολικού και μητέρα μακροθυμία, τον οποίο σεβαστός, Kürten εργαζόταν ως οδηγός φορτηγού, που εμφανίζεται ως μια βαρετή, bespectacled μικρός άνδρας με μουστάκι και τακτοποιημένο ρούχα. Όπως ισχύει και με άλλες μαζικοί δολοφόνοι, κάτω από αυτό το ήσυχο εξωτερικό παραμόνευε πραγματική συμπεριφορά του ως ανελέητη δολοφόνος. Θύματά του ήταν στραγγαλίστηκε και βιάστηκε, στη συνέχεια, τους λαιμούς τους σχίσθηκαν και το αίμα τους καταναλώνονται από Kürten, οι οποίοι προσπάθησαν να βρουν κάποια απελευθέρωση από ασταμάτητη πόθους του. Τελικά παντρευτεί μια γυναίκα που εκπλήρωσε την ανάγκη του για μια μητρική φιγούρα, ήταν ένας αφοσιωμένος σύζυγος με τη μέρα, καθορίζοντας τη νύχτα σε άθλιο περιπέτειές του. Φόνους του πάσα πιθανότητα θα συνεχιστεί αν δεν είχε ομολόγησε τα εγκλήματά του με έκπληξη τη σύζυγό του. Η αστυνομία τον πήρε μετά η σύζυγός του τον γύρισε στο? δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, ποτέ ελκυστική την καταδίκη του. Προσθήκη στη φρίκη γύρω Kürten ήταν επιστολές του προς τους γονείς των θυμάτων, με την οποία περιέγραψε το πώς μερικοί άνθρωποι ήταν αλκοολικοί, ενώ χρειαζόταν το αίμα. Η έμπνευση για το αριστούργημα του Φριτς Λανγκ Μ (1931), Kürten έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Δεν μπορείς να με καταλάβουν Κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.». Η ιστορία του είπαν στο 1964 γαλλο-ιταλική ταινία Le Vampire de Ντίσελντορφ, σε σκηνοθεσία και με πρωταγωνιστή τον Robert Hossein.

Πιο σύγχρονες περιπτώσεις ημέρα του κανιβαλισμού, είναι εκείνες των Issei Sagawa γνωστή και ως Cannibal ιαπωνική και Jeffrey Dahmer.

Sagawa ήταν φοιτητής στο Παρίσι, ο οποίος ανέπτυξε μια ακατανίκητη επιθυμία να γευτεί την ανθρώπινη σάρκα. Στην αρχή της φόνους του, ένα διαμελισμένο σώμα βρέθηκε σε ένα πάρκο στο Παρίσι. Τα πράγματα γύρισε προς το χειρότερο, όταν η αστυνομία ανακάλυψε τα μέρη του σώματος είχε φάει και πως έχουν να κάνουν με ένα κανίβαλος. Sagawa πιάστηκε και τοποθετήθηκε σε Henri Colin ψυχιατρικό νοσοκομείο στη Villejuif. Κατά την παραμονή του στο Henri Colin Άσυλο, τρεις ψυχίατροι που εξετάστηκαν Sagawa. Ένας από αυτούς, ο Δρ Bernard Αναβολή, πιστεύει ότι δεν υπάρχει θεραπεία για διεστραμμένες σεξουαλικές φαντασιώσεις. Είπε στις αρχές Sagawa του «ψύχωση» ήταν μόνιμη και ότι θα πρέπει πιθανώς να διατηρούνται σε Villejuif για το υπόλοιπο της ζωής του, που θα κοστίσουν στο γαλλικό φορολογούμενο μια μικρή περιουσία. Αυτή η πρακτική σκέψη ήταν πιθανώς μέρος του λόγου για τον οποίο οι γαλλικές αρχές αποφάσισαν να απαλλαγούμε από το πρόβλημα με την απέλαση Sagawa στην Ιαπωνία. Το 1985, Sagawa απελάθηκε πίσω στην Ιαπωνία. Όπως βγήκε από το αεροπλάνο, ήταν συγκλονισμένοι από έναν όχλο των δημοσιογράφων και φωτογράφων. Αυτός ήταν ένας άνθρωπος που είχε σκοτώσει και να φάει μια γυναίκα και σε όλα τα έντονη και σκοπούς πήρε μακριά με αυτό. Από το αεροδρόμιο οδηγήθηκε στο νοσοκομείο Matsuzawa στο Τόκιο? Αυτό ήταν ένα σχέδιο που επινοήθηκε από την οικογένειά του για να αποτρέψει μια δημόσια κατακραυγή. Παρ 'όλα αυτά, παρ' όλα αυτά οι άνθρωποι εξακολουθούν να θεωρούν ότι είναι αναγκαία η δικαιοσύνη. Κανείς στο νοσοκομείο ήταν ικανοποιημένος από έχοντας να αντιμετωπίσει τις νέες ασθενών τους και τους Ιάπωνες ψυχιάτρους του πιστεύεται ότι είναι ένα συνηθισμένο σεξ εγκληματία που είχε εξαπατηθεί από τη γαλλική στην πίστη ότι ήταν ψυχωτική και ως εκ τούτου δεν είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις του. «Νομίζω ότι είναι υγιής και ένοχος,« κήρυξε νοσοκομείο επιστάτη Tsuguo Kanego. «Θα πρέπει να είναι στη φυλακή». Οι Ιάπωνες που εφαρμόζεται σε Bruguieres στο Παρίσι για το αρχείο Sagawa με στόχο την προσαγωγή του στη δικαιοσύνη στην Ιαπωνία. Ωστόσο, Bruguieres αρνήθηκε να παραδώσει ένα ενιαίο έγγραφο. Σε εύθετο χρόνο, οι Ιάπωνες ήρθε στην ίδια απόφαση το γαλλικό? που αποκήρυξε το όλο περιστατικό. Στις 12 Αυγούστου 1986, το Νοσοκομείο Matsuzawa αποφορτιστεί πιο διαβόητη ασθενή του, καθώς ήταν μόνο μια εθελοντική ασθενή, στην κοινότητα για να ξεκινήσει τη ζωή του από την αρχή ως ένα συνηθισμένο, ιδιώτης.


Η υπόθεση Jeffrey Dahmer είναι παρόμοια με Sagawa και πολλά άλλα, αλλά και τόσο διαφορετική σε άλλες πτυχές. Dahmer ήταν κατά συρροή δολοφόνος που σκότωσε Μιλγουόκι 17 νεαρούς άνδρες και κράτησε μέρος του σώματός τους στο σπίτι του. Καθαρή τύχη οδήγησε την αστυνομία στο σπίτι του Jeffery Dahmer το καλοκαίρι του 1991. Αυτό που βρήκαν μέσα είχαν τις ωριμασμένο αξιωματικούς ξετύλιγμα των ινών στη φρίκη, όπως αποκάλυψαν ενδείξεις χρόνια της δολοφονίας και ακρωτηριασμού. Tracey Edwards, ένα 32-year-old ήταν σχεδόν 18 Dahmer θύμα του, αλλά ευτυχώς διέφυγε και σημαία ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας προς τα κάτω, η οποία ξεκίνησε την έρευνα για τις δολοφονίες. Μετά τη θανάτωση κάθε ένα από τα θύματά του, Dahmer θα τους αποκεφαλίσει και αυτός συχνά διατηρούνται τμήματα του όργανα - κορμό, κρανίο - στο σπίτι του. Περιστασιακά θα είχε στοματικό σεξ με το πτώμα πριν την διαμελίζει. Ορισμένες δολοφονίες αποκλείστηκαν από μονοπάτι του όπως ο ίδιος Dahmer ήταν μεθυσμένος και δεν είχε καμία ανάμνηση των πράξεών του. Όταν Dahmer πιάστηκε, μια τηλεοπτική διαδρομή ξεκίνησε και παρόλο που ήταν γνωστό από όλους, συμπεριλαμβανομένων των Dahmer ο ίδιος ότι ήταν ένοχος, ακόμα διήρκεσε τρεις εβδομάδες. Στις 14 Φεβρουαρίου 1992, η κριτική επιτροπή που βρέθηκαν ένοχοι Dahmer σε κάθε φόρτιση και καταδικάστηκε σε πάνω από εννέα αιώνες στη φυλακή (αρκετά μακρά περίοδος που θα μπορούσε εύκολα να περάσει το λαογραφικό βαμπίρ). Dahmer απευθύνθηκε στο δικαστήριο με μια ομιλία του και να ζητήσει συγγνώμη για τον πόνο που είχε προκαλέσει. Αφού πέρασε πέντε λεπτά με τον πατέρα και τη θετή μητέρα του, οδηγήθηκε μακριά από τη δημόσια θέα για πάντα. Από το πρωί της 28ης Νοεμβρίου 1994, η Dahmer πήγε να πραγματοποιήσει λεπτομέρεια το έργο του στο ντους του γυμναστηρίου φυλακή και αφέθηκε για περίπου 20 λεπτά κατά τη διάρκεια της οποίας ο ίδιος δεν ήταν υπό την άμεση επίβλεψη. Dahmer βρέθηκε αργότερα από τους φρουρούς του, που βρίσκεται σε αίμα ραντιστεί ντους με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι. Παρά το γεγονός ότι έσπευσαν σε ένα κοντινό νοσοκομείο, ήταν νεκρή περίπου μία ώρα αργότερα. 25-year-old Κρίστοφερ Scarver, Dahmer του δράστη και τους συναδέλφους τρόφιμος, ισχυρίστηκε ότι ήταν ο «Υιός του Θεού» και είχε δοθεί θεϊκή εντολή να πραγματοποιήσει τη δολοφονία. Είχε λάβει ποινή ισόβιας κάθειρξης το 1992 και δεν θα είναι για αναστολή μέχρι 2042. Scarver χρεώθηκε για δύο δολοφονίες και παρέπεμψαν για ψυχιατρική δοκιμές.


Όλες αυτές οι περιπτώσεις φαίνεται να προέρχονται από ψυχολογικά και έμμονες προβλήματα. Fritz Haarmann και ο Martin Dummolard ήταν υποθέσεις που εμπλέκονται ψυχολογική μετατόπιση, αλλά έφερε το πιο φρικιαστικό γεγονός πράγματι να μιλήσει και ψυχικά πιέσεις για να διαπράττουν τα εγκλήματα για τους άλλους καθώς και τον εαυτό τους.

Bathory είναι μία από τις πολλές περιπτώσεις που δεν σημειώνονται εδώ που είναι ψυχολογικά και βασανιστικός αυξήθηκε περισσότερο με το ενδιαφέρον της για το σαδισμό και τον αποκρυφισμό.

Dahmer είναι μια υπόθεση που είναι τόσο όμοια αλλά και τόσο μοναδικό. Πιστεύω ότι είχε πλήρη επίγνωση των πράξεών του και δεν έχει καμία ψυχωτική ασθένεια, εκτός από το γεγονός ότι είναι σοβαρά ασταθής.

Sagawa από την άλλη πλευρά είναι αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «περίεργη». Σκότωσε μόνο ένα άτομο (και παρόλο που η θανάτωση δεν είναι δικαιολογημένη, που τον καθορίζονται με σαφήνεια, εκτός από τους όμοιούς των άλλων που σκότωσε περισσότερους από δέκα φορές). Παρ 'όλα αυτά, είναι αρκετά αγνοούν τις γαλλικές και ιαπωνικές αρχές να μην τουλάχιστον να διερευνήσει περαιτέρω την περίπτωση Sagawa του.

Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν κάποια βαμπίρ ή κανιβαλισμού περιέργεια στο μυαλό τους, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα δώσει σε αυτό. Επιπλέον, για εκείνους που αποδίδουν στο κάλεσμα δεν θα πρέπει να συγχωρεθεί ή να ξεχαστεί για εγκλήματα που αφορούν την κατανάλωση της ανθρώπινης σάρκας και του αίματος - πουλί.

***