Greek: Οι Ινδιάνοι της Αμερικής ΝΕ ασχολούνται με τον κανιβαλισμό και τα βασανιστήρια:

Από όλες τις βορειοαμερικανικές φυλές Ινδιάνων, οι Iroquois δέκατο έβδομο αιώνα, είναι ο πιο γνωστός για τη σκληρότητά τους προς τα άλλα ανθρώπινα όντα. Οι μελετητές ξέρουν ότι βασανίστηκε ανελέητα κρατουμένων πολέμου και ότι ήταν κανίβαλοι? στη γλώσσα Algonquin η λέξη Mohawk στην πραγματικότητα σημαίνει «σάρκα-τρώγων." Υπάρχει ακόμη και μια ιστορία που οι Ινδοί στη γειτονική ιροκέζικη επικράτεια θα εγκαταλείψουν τα σπίτια τους μετά το θέαμα της μόνο ένα μικρό συγκρότημα της Mohawks. Κατά ειρωνικό τρόπο, οι Ιρόκοι δεν ήταν οι μόνοι σε αυτές τις πρακτικές. Υπάρχει τεκμηρίωση της Huron, Ουδέτερο, και Algonquin φυλές κάθε εμφανίζουν την ίδια συμπεριφορά. Πρώτον, ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε την κατάσταση των ιθαγενών Αμερικανών πριν από την αποικιακή εξερεύνηση και διακανονισμού. The Iroquois ήταν η κυρίαρχη δύναμη στην βορειοανατολική Αμερική μέχρι οι Ευρωπαίοι ήρθαν στο Νέο Κόσμο. Πέντε μικρότερα έθνη αποτελούνται Λίγκα του Ιροκέζικης: ήταν το Ονοντάγας, Mohawk, Oneida, Cayuga και Σενέκα φυλές. Το θρυλικό Hiawatha ένωσε αυτές τις πέντε φυλές μαζί σε ένα ενιαίο ισχυρό συνομοσπονδία μετά από σκληρές βεντέτες απείλησε να καταστρέψει όλα τα πέντε έθνη. Η ημερομηνία σχηματισμού του Συνδέσμου θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε στιγμή μεταξύ 900 μ.Χ. και 1570? η συνομοσπονδία ήταν σίγουρα ιδρύθηκε πριν Ευρωπαίοι άποικοι έκαναν την πρώτη επαφή. Με βάση το σχέδιο του Χιαγουάθα, τα μέλη της κάθε έθνος θα μπορούσε να παντρευτεί μόνο τα μέλη των άλλων εθνών Iroquois? αυτοί οι δεσμοί αίματος που σχηματίζεται ένα πλέγμα πίστη μεταξύ των διαφόρων φυλών. Αυτό Iroquois Λιγκ τώρα άρχισαν να κυριαρχούν στην υπόλοιπη φυλές των Ινδιάνων στα βορειοανατολικά.

Οι περισσότεροι από ό, τι γνωρίζουμε για τους μελετητές Ιροκέζικης προέρχεται από ευρωπαϊκούς λογαριασμούς. Πολύ λίγα από αυτές τις πληροφορίες είναι κολακευτικό. Αυτές οι αρνητικές απόψεις ως αποτέλεσμα, διότι οι Ευρωπαίοι εγκαταστάθηκαν στην Βόρεια Αμερική για πρώτη φορά για να αντιμετωπίσετε το Huron, Naragansett, και Algonquin φυλές, οι οποίοι ήταν εχθροί Ιροκέζους. Αυτές οι φυλές είχαν γίνει καταπιεσμένοι από τα έθνη των Ιρόκων αφού είχαν σχηματιστεί συνομοσπονδία τους? πριν από τον Σύνδεσμο αυτές οι τρεις φυλές ήταν στην πραγματικότητα οι κυρίαρχες φυλές των ιθαγενών Αμερικανών στα βορειοανατολικά. Αργότερα, αυτές οι φυλές ήταν επίσης μεταξύ των πρώτων που δέχονται καθολικισμό, η οποία πρόσθεσε εύνοια στα μάτια των Γάλλων. Όταν οι Ευρωπαίοι αποδέχτηκαν την φιλία των φυλών αυτών, ωστόσο, να αποδεχθεί την εχθρότητα των Ιρόκων, καθώς και. Είναι επίσης σημαντικό να διαπιστωθεί ότι οι πρακτικές των Ιρόκων ήταν περισσότερο από την υπερβολή και διαδόσεων του ευερέθιστη Γάλλοι. Η Iroquois εκτελούνται σίγουρα βασανιστήρια κατά αιχμαλώτων πολέμου? πολλοί Ευρωπαίοι άποικοι δει από πρώτο χέρι τις ακρωτηριασμένο σώμα-τμήματα των αιχμαλώτων πολέμου. Ωστόσο, υπήρξε κάποια αμφιβολία στην τρέχουσα αιώνα που ο κανιβαλισμός ήταν πραγματικά ασκείται από τους Ιρόκους. Ανθρωπολόγος W. Arens πρότεινε το 1979 ότι δεν υπήρχαν λογαριασμοί από πρώτο χέρι της σάρκας τρώει μεταξύ των ιθαγενών Αμερικανών, και έτσι δεν υπάρχει ατράνταχτη απόδειξη για κανιβαλισμό. Αυτή η αμφιλεγόμενη άποψη έχει καταρριφθεί από το, γιατί υπάρχει πράγματι άφθονα στοιχεία στα έγγραφα Ιησουιτών Σχέσεων και των Συμμάχων και μόνο για να αποδείξει διατριβή Arens είναι λάθος. Με τον ισχυρισμό αυτό κατά νου, είναι πλέον δυνατόν να ερευνήσει γιατί οι ιθαγενείς Αμερικανοί πραγματοποιείται αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις. Ο θάνατος των μελών της οικογένειας είχε μια βαθιά ψυχολογική επίδραση επάνω Ιροκέζικης, έτσι που απαιτούνται ισχυρά μέτρα για να ανακουφιστούν της θλίψης. Ουσιαστικά, ένιωθαν ότι είχαν ανάγκη επιστροφής σε κάποια μορφή ή την άλλη για την νεκρού συγγενή. Το πένθος matriarchs προσέφυγε πολεμιστές της φυλής για να ανακτήσετε αιχμαλώτους από την παραβατική φυλή. Οι πολεμιστές Iroquois Τότε δημιουργήθηκε μια επιδρομή μόνο να συγκεντρώσει αιχμαλώτους? μελετητές ονομάζουν αυτή την πρακτική "πένθος-πολέμους." Σύμφωνα με τον Anthony Wallace, ο θρηνεί Iroquois θα μπορούσε να βρει μια επιστροφή σε έναν από τους τρεις τρόπους. Το πρώτο ήταν ένας πολεμιστής για να φέρει πίσω το κρανίο ενός Ινδού από τη φυλή του δολοφόνου και να την υποβάλει στο θρηνεί πρόσωπο. Αν και το τριχωτό της κεφαλής αντιπροσώπευε αιχμαλωσία, ζωντανή κρατούμενοι προτιμώνται. Οι άλλες δύο επιλογές που αφορούν μια ζωντανή αιχμαλωσία: η Iroquois είτε εκδικητικά βασανιστήρια τον κρατούμενο μέχρι θανάτου ή αυτόν ή αυτήν που εγκρίθηκε στη φυλή. Δεδομένου ότι οι Iroquois ήταν μια μητριαρχική κοινωνία, η γυναίκα θα αποφασίσει πένθος τελικά την τύχη των αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στο χωριό, ως επί το πλείστον με βάση το ποσό της θλίψης που ένιωθε για τους νεκρούς της σχέση.

Αιδεσιμότατος Πατέρας Βαρθολομαίος Vimont παρουσίασε μια οδυνηρή παράδειγμα Iroquois βασανιστηρίων που συνέβησαν το 1642 σε Ιησουιτών Σχέσεων και συμμαχικών έγγραφα. Σε αυτό το λογαριασμό, είπε μια Iroquois πολέμου μπάντα που κατέλαβε μια μικρή ομάδα Algonquin και τον εαυτό του. Αμέσως η Iroquois έκοψε μερικά δάχτυλα από κάθε αιχμαλωσία με τη χρήση λέπια ψαριού. Η Iroquois προορίζεται να αναλάβει τους αιχμαλώτους στο χωριό τους. Στο δρόμο μια γυναίκα Algonquin, συνειδητοποιώντας τι μοίρα της θα ήταν, έτρεξε σε ένα παγωμένο ποτάμι και πνίγηκε, αντί να αντιμετωπίσουν την επικείμενη βασανιστήρια. Μόλις είχαν φτάσει στο χωριό τους απαγωγείς τους, το Iroquois έκανε φυλακισμένους τους τραγουδούν και χορεύουν σε μια σκαλωσιά. Σύντροφος Vimont του, ένας παλιός Algonquin ονομάζεται Adrian, δεν θα τραγουδούν στη γλώσσα του Iroquois », και σχισμή δάχτυλά του κατά μήκος να του προκαλέσει έντονο πόνο. Στη συνέχεια θα ξεκαθαρίσει το ικρίωμα εκτός από ένα Algonquin ονομάζεται Awessinipin, και άρχισαν να καίνε το σώμα του με τα εμπορικά σήματα. Η Iroquois ανάγκασε μια Algonquin γυναίκα για να πάρει ένα φακό και να κάψετε Awessinipin και στη συνέχεια την σκότωσε όταν τελικά συμμορφώθηκαν. Καθ 'όλη αυτή τη δοκιμασία ο άνθρωπος Algonquin έδειξε καθόλου πόνο. Συνέχισαν αυτό το βασανιστήριο τη διάρκεια της νύχτας, την οικοδόμηση σε μια θέρμη, τελειώνοντας τελικά στην ανατολή με την κοπή του τριχωτού της κεφαλής ανοιχτό, αναγκάζοντας την άμμο στην πληγή, και σέρνοντας ακρωτηριασμένο σώμα του γύρω από το στρατόπεδο. Όταν είχε τελειώσει, το Iroquois σκαλιστά και έφαγε μέρη του σώματός του. Οι Ιησουίτες σχέσεις, οι εξερευνήσεις του Radisson, και Αφήγηση της ζωής του κυρία Mary Jemison προσφέρουν άλλες λεπτομερείς περιγραφές των Iroquois θηριωδίες, αλλά γενικά τα βασανιστήρια ακολούθησαν την ίδια πορεία. Πρώτα τα νικηφόρα πολεμιστές Iroquois κατασπάρασσαν χέρια των κρατουμένων? το έκαναν αυτό, τραβώντας τα νύχια τους αιχμαλώτους »ή / και κόβοντας μερικά από τα δάχτυλά τους. Οι νικητές συνήθως υποβάλλονται οι κρατούμενοι σε μια βαριά ήττα στο ίδιο χρονικό διάστημα. Στη συνέχεια, το Iroquois πήραν τους αιχμαλώτους στο χωριό τους και να υπόκεινται οι άνδρες με την τιμωρία (ή γάντι). Στη συνέχεια ταπείνωσε όσους επέζησαν σε μια σειρά από τρόπους? για παράδειγμα η Iroquois θα μπορούσε να τους απομακρύνει γυμνή μπροστά από το χωριό και να τους αναγκάσουν να τραγουδήσουν και να χορέψουν. Αυτή η διαδικασία κατέληξε πάντα είτε σε αργό θάνατο από πυρκαγιά και γδάρσιμο ή με έγκριση στο χωριό Iroquois. Η Iroquois βασανίζονται μόνο οι άνδρες μέχρι θανάτου όταν δεν εγκρίθηκαν? σκότωσαν είτε γρήγορα γυναίκες και τα παιδιά που ήταν unadopted. Υπάρχουν σίγουρα λόγοι πίσω από αυτό το βασανιστήριο που δεν εκτείνονται σε μεταφυσικές περιοχές. Η αρχική ήττα έσπασε προφανώς τα πνεύματα της δεσμευμένης και εξασφάλισε την υποβολή. Η πράξη της πολιορκητικός κρατούμενους να σπάσουν τη θέλησή τους δεν είναι απομονωμένη πολιτική και μόνο Ιροκέζικης, αλλά σχεδόν σε κάθε αγώνα σε όλη την ιστορία. Αυτή τη στιγμή η Iroquois παραμορφωμένα και τα χέρια ενός κρατουμένου, μια κτηνωδία γίνεται έτσι ώστε η αιχμαλωσία δεν μπορούσε πλέον να χειριστεί ένα όπλο. Μετά την επιστροφή του στο χωριό τους, το Iroquois χρησιμοποίησε την τιμωρία για να σπάσει περαιτέρω τα πνεύματα από τους αιχμαλώτους και να χρησιμεύσει ως μια δοκιμή της αντοχής και φυσικής ανοχής. Η Iroquois θα εκτελέσει χωρίς την εν λόγω τελετή αιχμαλώτους που έπεσε και δεν σηκωθεί, το οποίο δείχνει περιφρόνηση για την ψυχική και σωματική αδυναμία. Πράγματι, το Iroquois αναμένεται ακόμη και εκείνα τα αιχμαλώτους που είχαν υποβληθεί σε μεταγενέστερη θανατηφόρα βασανιστήρια για να σταθεί ισχυρή και δεν φωνάζω, οι πολεμιστές θα disgustedly αποστολή ενός αιχμαλώτου ο οποίος έχασε την ψυχραιμία του. Καθώς η νύχτα πέρασε και ο κρατούμενος παρέμεινε σιωπηλός, όλη η φυλή θα γίνονται όλο και πιο φρενήρεις έως ότου ο ήλιος ήρθε και ο κρατούμενος σκοτώθηκε. Έτσι φαίνεται ότι βασανίζει αιχμάλωτοι μέχρι το θάνατο ήταν μια τελετουργική πράξη εκδίκησης που πραγματικά πληρούνται μόνο όταν ο στόχος του (καθιστώντας το ανταποκρίνονται θύμα των βασανιστηρίων) απέτυχε!

Οι πολεμιστές δεν ήταν οι μόνοι που διεξάγονται τα βασανιστήρια, ωστόσο? οι γυναίκες και τα παιδιά του χωριού μόλις είχε τόσο πολύ από ένα ενεργό ρόλο, όπως οι άνδρες έκαναν. Ενώ οι αιχμάλωτοι σκαρφαλωμένο πάνω στο ικρίωμα, τα παιδιά της φυλής θα τρύπημα στα πόδια του κρατουμένου με μαχαίρια. Εκτός από αυτό, κάθε πρόσωπο στο χωριό πήρε στροφές με τις δάδες καύση κατά τη διάρκεια της νύχτας τελετουργικό. Στην πραγματικότητα, το υπόλοιπο της φυλής θα περιφρονούν όσους δεν μετέχουν στην βασανιστήρια ως μια αδύναμη και τεμπέλης άτομο. Επειδή ο καθένας πήρε μέρος, γίνεται σαφές ότι εκτός του ότι είναι μια πράξη για θρηνούν τα μέλη της οικογένειας για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για την άκαμπτη θύμα και να κάνει έτσι αισθάνεται Avenged για τους θανάτους των αγαπημένων του, ήταν μια επαναβεβαίωση των Iroquois κυριαρχία και την εξουσία. Ωστόσο, αυτή η δεύτερη σκοπός φαίνεται μικρότερη σημασία λαμβάνοντας υπόψη τον ειδικό χαρακτήρα του πολέμου πένθους. Δηλαδή, η διαδικασία του πένθους πολέμου προσανατολίζεται πολύ περισσότερο προς τους θρηνούν matriarchs και όχι ολόκληρο το χωριό. Αυτό μπορεί να ειπωθεί εν μέρει επειδή θανατηφόρα βασανιστήρια δεν ήταν πάντα η τύχη των αιχμαλώτων. Στην πραγματικότητα, το πένθος Iroquois πιο συχνά από ό, τι δεν ενέκρινε την αιχμαλωσία στην οικογένειά του. Μόνο όταν οι αιχμάλωτοι ήταν αδύναμη, παλιά, ή ασυνήθιστα άσχημο, ή οι matriarchs Iroquois ήταν ιδιαίτερα αναστατωμένος ή δήλωσαν ότι είχαν υποστεί μεγάλες απώλειες, τότε ο θάνατος από βασανιστήρια θα ήταν το εγγυημένο αποτέλεσμα. Αυτό πηγάζει από την πεποίθηση ότι η φυλή ή το χωριό έχασε την εξουσία, όταν τα μέλη της πέθαναν. Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί η πολιτική εξουσία στα μάτια των Ιρόκων ήταν η διατήρηση του status quo, να πάρει ένα άλλο άτομο για να πάρει τη θέση του δολοφονηθέντος μέλος της οικογένειας. Μόνο αργότερα, όταν Ευρωπαϊκής ασθένειες σκότωσε τεράστιους αριθμούς των ιθαγενών Αμερικανών και παράδοση χάλασε έκανε θανατηφόρες βασανιστήρια γίνονται πιο συχνές από έγκριση. Η Iroquois επέλεξε συνήθως τους αιχμαλώτους που εγκρίθηκαν κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων τους, ειδικά αφού είχαν τρέξει την τιμωρία ή υπέφεραν το στάδιο ταπείνωση. Pierre Radisson εξηγεί αυτό όταν εξέδωσε Iroquois οι γονείς του τον σύρει από τα μαλλιά από την τιμωρία στη δεύτερη αιχμαλωσία του. Στην αρχή η πρακτική της βασανισμό ενός εν δυνάμει μέλος της οικογένειας φαίνεται εξαιρετικά περίεργο, αλλά η Iroquois είχε ένα λόγο γι 'αυτό, πάρα πολύ. Όταν η Iroquois εξέδωσε αιχμαλωσία, ο βασανισμός ενήργησε ως συμβολικό τέλος στην παλιά ζωή του σε αιχμαλωσία του. Στη θεωρία, η αιχμαλωσία χάρηκαν που βασανιστές του είχε σώσει τη ζωή του και ήταν στην ευχάριστη θέση να ενταχθούν στην Iroquois. Στην πράξη, αυτό δεν εγγυάται πάντα την πίστη του θετού του μέλους. Αυτό αποδεικνύεται επίσης από τον Pierre Radisson όταν συνελήφθη δύο φορές? αν και ακόμη και ήρθε να συμπάσχουν με τους νέους γονείς του μετά τη δεύτερη σύλληψή του, ο ίδιος εξακολουθεί να επέλεξε να δραπετεύσει, όταν είχε την ευκαιρία. Ωστόσο, ένας σημαντικός αριθμός των λογαριασμών δείχνουν ότι πολλοί αιχμάλωτοι, σχεδόν όλα από άλλες φυλές των Ινδιάνων, είχε επιλέξει να μείνει με νέες οικογένειες τους Iroquois.

Αν και ο σύγχρονος Αμερικανοί δεν συνδέουν άλλες φυλές με την πρακτική των πολέμων πένθους, που εκτελούσε τις ίδιες μεθόδους βασανιστηρίων που έκαναν οι Ιρόκοι. Οι λογαριασμοί αυτοί είναι πολύ λιγότερο συχνές από τις περιγραφές των Iroquois βασανιστήρια, παρ 'όλα αυτά υπάρχουν και δεν είναι λιγότερο αδίστακτος στη φύση είναι. Σημειώσεις Samuel de Champlain περιέχουν λογαριασμούς του Αλγονκίνοι, Montagnais, και Etechemins ως επιδρομείς. Αφού κατέλαβε μια χούφτα των Iroquois στη μάχη, αυτά τα «φιλικά» φυλές προχώρησαν σε βασανιστήρια τους αιχμαλώτους στο θάνατο. Έκαψαν το σώμα ενός αιχμαλωσία Iroquois συνέχεια χύνεται το νερό πάνω του σε κύκλους, έτσι ώστε η σάρκα του θα πέσει από το σώμα του. Όταν τον είχε σκοτώσει τελικά και έριξε σπλάχνα του στο ποτάμι, οι Ινδιάνοι είπαν Champlain ότι η πράξη αυτή έγινε σε εκδίκηση για τη δική τους ακρωτηριασμένα φυλής. Υπάρχει αναφορά σε σχέση des Χουρόνοι της Ουδέτερες και Χουρόνοι εκτελώντας τις ίδιες ωμότητες και οι Χουρόνοι αναφέρονται για τη λήψη αιχμαλώτους που πρέπει να ληφθούν. Παρ 'όλα αυτά, δεν υπάρχουν εντελώς διαφορετικές αιτίες που μπορεί να προσδιοριστεί για τις αγριότητες των άλλων βορειοανατολικές φυλές. Όλες αυτές οι άλλες φυλές ασκείται βασανιστηρίων ως πράξη εκδίκησης για τη δική τους ακρωτηριασμένα νεκρούς, και σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και εκτελούνται παρόμοιες τελετές υιοθεσίας. Αλλά μπορεί η επιθυμία για εκδίκηση να είναι επαρκής για να εξηγήσει Iroquois κανιβαλισμό; Σχεδόν σε κάθε περίπτωση το Iroquois έφαγε μέρη των σωμάτων των αιχμαλώτων πολέμου που είχαν βασανιστεί μέχρι θανάτου. Στο προηγούμενο λογαριασμό Πατέρα Vimont του ήταν η καρδιά ή άλλα εσωτερικά όργανα που καταναλώθηκαν καθώς και τα χέρια και τα πόδια του σε βασανιστήρια κρατουμένου. Μια άλλη Ιησουιτών δίνει αυτόν τον λογαριασμό: "αφού απέκοψαν τα χέρια και τα πόδια (ο αιχμάλωτος του), (οι Ιρόκοι), τον έγδαρε και διαχωρίζεται τη σάρκα από τα οστά, προκειμένου να γίνει από αυτό το απεχθές γεύμα." Περαιτέρω λογαριασμοί περιλαμβάνουν πολλαπλές αναφορές του κανιβαλισμού "συνήθη γιορτές» της Ιροκέζικης. Υπάρχει προφανώς περισσότερο σε αυτή τη μορφή κανιβαλισμού από την αναγκαιότητα της κατανάλωσης ανθρώπινη σάρκα για να μείνουν ζωντανοί σε δύσκολους καιρούς. Η εκδίκηση από μόνη της δεν παρέχει επαρκή εξήγηση για τον κανιβαλισμό, όπως το κάνει για τα βασανιστήρια, όμως οι δύο πάντα εμφανίζονται μαζί. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι Iroquois δεν ήταν μόνη της σε αυτή την πρακτική, όπως διαφόρων λογαριασμών περιγράφουν οι Winnebagos, Huron, και άλλων Ινδιάνων Γαλλικά-φιλικά διακείμενος μετέχοντας στις γιορτές της ανθρώπινης σάρκας. Στην προαναφερθείσα λογαριασμό Champlain, η Αλγονκίνοι, Montagnais, και Etechemins δεν τρώνε πραγματικά σάρκα του σε αιχμαλωσία για Iroquois, αλλά ανάγκασε τους άλλους αιχμαλώτους για να φάει την καρδιά του. Αν και αυτό το κάνει μια υπόθεση εναντίον του κανιβαλισμού πρακτική, έναν άλλο λογαριασμό ένα χρόνο αργότερα, λέει από αυτές τις ίδιες τρεις φυλές, λαμβάνοντας ένα στα τέσσερα σώματος στο σπίτι για να φαγωθούν. Σε ένα άλλο μέρος της χώρας, ένας γενναίος Ουδέτερη καταγράφεται σε Σχέση des Χουρόνοι λέγοντας Ιησουιτών και ο πατέρας Brιbeuf και η παρέα του, «[είχα] αρκετό από το σκουρόχρωμο σάρκα των εχθρών μας ... Θα ήθελα να ξέρω τη γεύση λευκό κρέας, και θα φάω τα δικά σας. " Στην ίδια σειρά λογαριασμών οι Ιησουίτες τιμωρήσει τους Χουρόνοι να "φάει καμία ανθρώπινη σάρκα», ώστε να μπορούν να είναι καλοί Καθολικοί.

Υπήρχε επίσης μια μορφή κανιβαλισμού που συνέβησαν σε άλλο κοντινό φυλή, η οποία τώρα μελετηθεί από τους ψυχολόγους και ανθρωπολόγους. Μερικές φορές τα μέλη της φυλής Algonquin υπέφερε από μια συγκεκριμένη ψύχωση με τον οποίο η ινδική πίστευε τον εαυτό του "κατοχή" από το Wendigo, μια ινδική δαίμονας. Η πληγείσα Native American θα ποθούν την ανθρώπινη σάρκα και σκοτώνουν ανθρώπους για να φάνε το σώμα τους. Ανθρωπολόγος, ωστόσο, να διαγνώσει αυτό ως μια παράξενη ψυχική διαταραχή, και προφανώς δεν ισχύει για την πρακτική Iroquois με οποιονδήποτε τρόπο. Ούτε υπήρξε, από ιστορικής άποψης, οποιαδήποτε μνεία του Wendigo σε συνεργασία με τους Ιρόκους. Είναι επίσης αλήθεια ότι οι Ιρόκοι ποτέ δεν έφαγε τη σάρκα των δικών τους ανθρώπων. Αν Wendigo ψύχωση δεν έχει καμία σχέση με την Iroquois, εξετάζοντας έναν άλλο πολιτισμό σάρκα-φαγητό μπορεί να παρέχει μια ένδειξη για αποτρόπαιες πράξεις τους. Οι Αζτέκοι είναι ίσως το πιο γνωστό έθνος ανθρώπων, εκτός από Ιροκέζικης που κατείχε κανιβαλισμού πρακτικές. Αρχιερείς θυσιάστηκαν τελετουργικά θύματα στο θεό Uitzilopochtli τους αφαιρώντας την καρδιά του σε αιχμαλωσία του. Όταν είχε τελειώσει με το σώμα τους έριξε κάτω τα βήματα του ιερού πυραμίδα όπου ελήφθη και καταναλώνονται από τους πολίτες. Παρά τη σύνδεση με τη θρησκεία, τη σύγχρονη ανθρωπολόγοι έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η πράξη του κανιβαλισμού έπρεπε να κάνει λιγότερο με την τελετή των θυσιών και περισσότερο με ακατάλληλη διατροφή. Πράξη τα αποτελέσματά τους από μια διατροφή πρωτεΐνη με ανεπάρκεια στην οποία τα ανθρώπινα όντα είναι η μόνη πραγματική προέλευση του κρέατος. Ενώ υπάρχουν περιπτώσεις των ιθαγενών Αμερικανών καταφεύγουν στον κανιβαλισμό σε πολύ δύσκολους καιρούς, αυτοί οι βορειοανατολικές Ινδοί είχαν γενικά καμία έλλειψη κρέατος, και δεδομένου ότι ο κανιβαλισμός τους περιοριζόταν σε κρατούμενους πολέμου, ο λόγος αυτός είναι απίθανο. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κανιβαλισμός δεν ήταν ποτέ ασκηθεί για τα τρόφιμα από τους Ιρόκους ή των γειτόνων τους, απλά ότι δεν ήταν σίγουρα η κύρια πρακτική στο παρόν πλαίσιο. Η ανατροφή τους Αζτέκους, ωστόσο, οδηγεί σε ένα άλλο σημείο άξιο εξέτασης: ότι η πρακτική του κανιβαλισμού θα μπορούσε να έχει θρησκευτικό χαρακτήρα. Ήταν πραγματικότητα υπάρχει μια ενιαία θεό του πολέμου, τον ήλιο και τη φωτιά, η οποία ήταν παρούσα με διάφορα ονόματα σε πολλές από τις βορειοανατολικές φυλές Ινδιάνων. Το όνομά του ήταν Aireskoi και αυτός απαιτείται η θυσία και η κατανάλωση της ανθρώπινης σάρκας προς τιμήν του. Υπάρχουν κάποιες περαιτέρω τους δεσμούς ανάμεσα σε αυτόν και τις θηριωδίες που διαπράχθηκαν το Ιρόκων. Σε μια συγκεκριμένη πράξη βασανισμού εξιστορείται από ένα Ιησουίτη, και ο πατέρας Brιbeuf, το Iroquois που έντεκα φωτιές γύρω από αιχμαλωσία τους και τον βασάνισαν μέχρι την ανατολή του ηλίου, όταν Aireskoi θα μπορούσε να εξετάσει κατά την εργασία τους. Αν και δεν αναφέρεται συνήθως σε τέτοιες θρησκευτικούς όρους, η πρακτική των βασανιστηρίων δεν κράτησε όλη τη νύχτα στους περισσότερους λογαριασμούς. Το μεγαλύτερο μέρος των Iroquois θανατηφόρα βασανιστήρια αποτελούνταν από τη χρήση φλόγας επάνω στο σώμα του σε αιχμαλωσία, η οποία είναι επίσης ενδεικτικό της περιοχής Aireskoi του (φυσικά, η πυρκαγιά ήταν επίσης βασανιστικά επώδυνη και μη-θανατηφόρο στον τρόπο με τον Ιρόκοι χρησιμοποιείται). Αν και τα σημεία αυτά αρχίζουν να κάνουν μια υπόθεση που θρησκευτικής λατρείας ήταν η αιτία της βορειοανατολικής ινδική αγριότητες, δεν υπάρχουν άλλοι λογαριασμοί εκτός από αυτό, γραμμένο από έναν ιερέα, που ισχυρίζονται θρησκευτικά κίνητρα για την κανιβαλισμό. Iroquois κανιβαλισμού γενικά καταλαμβάνει μέρος ενός τακτικού βασανιστήρια, όμως, μοιάζει περισσότερο με "brunch" από το δείπνο των Ευχαριστιών.

Μια άλλη θρησκευτική εικόνα που έχει κανιβαλισμού ενώσεις είναι ένας από τους δημιουργούς της γης, το Καλό Twin. Ενώ το μύθο της δημιουργίας Iroquois είναι πολύ μεγάλη και συμμετέχουν πρέπει να αναφερθούν λεπτομερώς εδώ, τι φέρει σημασία σε αυτό το χαρτί είναι ότι ο κακός Twin σκότωσε το Sky-Μητέρα, όταν οι δύο γεννήθηκαν και κατηγόρησε το στο καλό δίδυμο, ο οποίος εκδιώχθηκε από Οικογένεια. Ο Καλός Twin θα περιπλανιόταν στη γη και να βοηθήσει τον άνθρωπο, όταν μπορούσε. Στα χρόνια που είχαν προβλέψει ένα λιμό, οι μύστες Iroquois θα "δούμε" το καλό δίδυμο που κατέχουν μαραμένα αυτί του καλαμποκιού και τρώει ένα ανθρώπινο πόδι. Αυτό υποδηλώνει ο κανιβαλισμός θα μπορούσε να αρχίσει ως αποτέλεσμα της πείνας, αλλά και πάλι οι συνθήκες υπό τις οποίες διεξήχθη και η σύνδεσή της με τις επιδρομές πένθος είχε μεγάλη σχέση με την πείνα. Αντίθετα, η ύπαρξη αυτών των εικόνων σίγουρα αποδεικνύει ότι η πρακτική αυτή είχε εδώ και πολύ καιρό στην ιστορία Ιρόκων. Υπάρχει ακόμη μια πιθανότητα που ασχολούνται με υπερφυσικές πεποιθήσεις που πρέπει να εξεταστεί. Όλες τις ινδιάνικες φυλές πιστεύουν ότι κάθε αντικείμενο, έμψυχα ή άψυχα, έχει πνεύμα. Ακόμη και βράχους και παλιά οστά, καθώς και ζουν οι σαμάνοι μπορούν να έχουν υπερφυσικές ικανότητες και μαγικές δυνάμεις. Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα αυτής της πεποίθησης είναι η ιστορία του Arent Van Corlaer, μια ολλανδική άποικος. Υπήρχε μια συγκεκριμένη βράχο σε Lake George ότι η Iroquois πιστεύεται ότι κατέχει ένα πνεύμα, και θα προσφέρουν καπνού για να κάθε φορά που πέρασε. Van Corlaer, ενώ σε ένα ταξίδι με τις Mohawks, χλεύασε αυτό το αφιέρωμα στον βράχο, και mooned αυτό. Λίγο αργότερα, μια καταιγίδα ανατίναξαν και ανατράπηκε το σκάφος του, σκοτώνοντας τον Van Arent. Άλλες παρόμοιες ιστορίες μπορούν να βρεθούν στο Iroquois λαογραφία. Η Iroquois κατέχουν επίσης την πεποίθηση ότι για να φάει ένα πράγμα είναι να κερδίσει την εξουσία του. Αυτό προκύπτει αβίαστα από την προηγούμενη άποψη, γιατί ακόμη και στο θάνατο ερείπια του σώματος να κρατήσει τουλάχιστον ένα μέρος της ψυχής του. Αυτό είναι περισσότερο εμφανές στην καθημερινή διατροφή των ιθαγενών Αμερικανών. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι του ποταμού χωριά Akweasne και Καναβάκε ήταν γνωστό ότι είναι άριστοι κολυμβητές, και αυτό λέγεται προκλήθηκε από τη μεγάλη ποσότητα των ψαριών στη διατροφή τους. Το ταλέντο του κυνηγού ήταν επίσης έπρεπε να εξαρτάται από την ποσότητα των παιχνιδιών που θα κατανάλωνε (η οποία έχει νόημα μόνο επειδή ο καλύτερος κυνηγός θα είναι σε θέση να αποκτήσει και έτσι καταναλώνουν περισσότερο το παιχνίδι).

Με αυτές τις δύο προϋποθέσεις, συνάγεται ότι καταβροχθίζουν τη σάρκα μεγάλος πολεμιστής θα μεταφέρει την ανδρεία του σε εκείνη κάνει το φαγητό. Δεν υπάρχει καμία αναφορά ότι η Iroquois έφαγε τη σάρκα αυτών των αιχμαλώτων που δεν πεθαίνουν τελετουργικά? ίσως αυτά τα «αδύναμα» κρατούμενοι κρίθηκαν ανάξια να καταναλωθεί. Δεν υπάρχει επίσης καμία αναφορά ότι η Iroquois έφαγε τη σάρκα του όποιος δεν βασανίστηκε μέχρι θανάτου? αυτοί οι άνθρωποι που δεν είχαν την ευκαιρία να αποδείξει τον εαυτό τους. Ωστόσο, όπως και η προηγούμενη πνευματική εξήγηση, υπάρχει μόνο ένα λογαριασμό που συσχετίζει μεγάλους πολεμιστές και τους ανθρώπους που τρώνε. Μια ινδική Huron που δραπέτευσε Iroquois αιχμαλωσία περιέγραψε πώς ένας Ιησουίτης σκοτώθηκε και τρώγονται. Ο ιερέας είχε υποστεί μεγάλο πόνο πριν από το θάνατό του, και η Ιροκέζικη είπε ο Huron ότι ήπιαν το αίμα του και έφαγε τη σάρκα του, έτσι ώστε να μπορούν να είναι τόσο ισχυρή όσο ο ιερέας είχε. Αυτή η υπόθεση για κανιβαλισμό έχει ένα ακόμη πιο σημαντική συνέπεια. Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, οι τρεις τρόποι για να κατευνάσει ένα θρηνεί Ιρόκων ήταν με ένα κρανίο εχθρό που αντιπροσώπευε έναν κρατούμενο ή με διατρητική που θα πρέπει να ληφθούν ή βασανίστηκαν μέχρι θανάτου. Σε κάθε ένα από αυτά τα σενάρια, ο Iroquois έφερε μια αιχμαλωσία ή μια φυσική εκπρόσωπος της δεσμευμένης στη φυλή, και σε κάθε περίπτωση ότι οι επιμέρους παρέμεινε με τη φυλή σε ένα πολύ φυσικό τρόπο. Αν τρώει ένα άλλο πολεμιστή δεν μεταφέρει την ανδρεία του σε αυτόν που τον καταβρόχθισε, «ουσία» του έμειναν με το χωριό? με αυτόν τον τρόπο το status quo παραμένει, και τα ανεπιθύμητα κρατούμενοι δεν θα πρέπει να πάει χαμένη. Αυτή η πεποίθηση επέτρεψε επίσης τη δυνατότητα της εκδίκησης με βασανιστήρια, χωρίς να θίγεται η εξουσία της φυλής. Αυτή η απάντηση ταιριάζει καλά μέσα στο σύστημα πεποιθήσεων Iroquois. Οι ιθαγενείς Αμερικανοί ήταν απίστευτα προληπτικός, και μια πνευματική λύση θα ήταν ένας λόγος για να ανέχεται σχεδόν οποιοδήποτε είδος της συμπεριφοράς. Πολλές από τις αποφάσεις μιας φυλής που είχαν γίνει μόνο μετά από διαβούλευση με υπερφυσικές είχαν οιωνούς ή όνειρα, γεγονός που αποδεικνύει σαφώς ότι η πνευματική επιρροές είχε βαθιές συνέπειες στην ινδική ψυχή. Supernatural έννοια στα όνειρα έπαιξε ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στη ζωή Iroquois, συχνά σε σημείο που έλαβε κάτι σε ένα όνειρο μπορεί να απένειμε τον ονειροπόλο, στην πραγματικότητα, ή μια ενέργεια που πραγματοποιήθηκε ενώ ονειρευόμαστε θα αναπαράσταση από το σύνολο της φυλής. Οι ίδιες υπερφυσικές δυνάμεις διαποτισμένη σαμάνοι με μεγάλες δυνάμεις και η επιρροή ακόμα και πέρα ​​αρχή ακόμη του αρχηγού. Η Iroquois είχε ακόμη έναν σκοπό για τον καπνό καπνίσματος, το πικάντικο καπνό έπρεπε να είναι μια προσφορά στα πνεύματα των νεκρών. Ένα σύστημα πεποιθήσεων με αυτό το είδος της πνευματικής έμφαση στην του make-up θα μπορούσε εύκολα να συγχωρήσει κανιβαλισμού πρακτικές.

Υπάρχει επίσης ένα ερώτημα για ποιο λόγο οι ίδιες κανιβαλισμού πρακτικές δεν έγιναν από τα μέλη της την ίδια φυλή. Αν όντως συμβεί, τότε θα ήταν πολύ σπάνια ή πολύ ιδιωτική, δεδομένου ότι δεν υπάρχουν λογαριασμοί έχουν βρεθεί λέει να συμβεί αυτό. Με την προηγούμενη λύση, νεκρά μέλη της ίδιας φυλής ενός ατόμου θα έπρεπε να ήταν οι πρώτοι για να φαγωθούν. Το ίδιο το σύστημα συνομοσπονδία είναι ίσως η λύση? αντί να πολεμούν μεταξύ άλλων εθνών για τα δικαιώματα στο νεκρό σώμα, ήταν πιο παραγωγικό να αφήσει να θαφτεί. Ίσως η πιο πιθανή λύση σε αυτό το πρόβλημα είναι ότι οι Ιρόκοι δεν άντεχε να φάει ένα από τα δικά τους φυλής. Δεδομένου ότι η διαδικασία θρηνεί αναστατώσει το Iroquois τόσο πολύ, ήταν πιθανότατα σε θέση να φέρουν οι ίδιοι να υιοθετήσεις το δικό τους «σάρκα και αίμα». Αυτό δίνει επίσης έμφαση στην «αντικατάσταση» πράξη των πολέμων πένθους και όχι "ανακύκλωση". Τρώγοντας τους εχθρούς του, προκειμένου να ανακτήσει την χαμένη δύναμη έχει μια πολύ ευρεία έκκληση που αντιπροσωπεύει επίσης για κανιβαλισμό σε άλλες βορειοανατολικό ινδική έθνη. Σχεδόν όλες οι φυλές σε αυτόν τον τομέα κατεβαίνουν από τους ανθρώπους Iroquoia, και πολλές από τις πρωτόγονες πεποιθήσεις, σαν κοινή γλώσσα τους, θα έχουν επίσης μεταφερθεί στις επεξεργάστηκε φυλές. Η περιοχή Iroquoia, ανάμεσα στη λίμνη Erie και τον Ατλαντικό Ωκεανό είχε πάνω από πέντε μεγάλα ποτάμια που ρέει έξω από την καρδιά του, η οποία εγγυάται Αυτό προϊστορικοί άνθρωποι την ευκαιρία να διαδώσουν τον πολιτισμό τους. Σύλληψη κρατουμένων και τρώει τη σάρκα τους μπορεί κάλλιστα να προέρχονται από αυτή την προϊστορική εποχή? λαμβάνοντας υπόψη ότι το τελετουργικό πένθος ο πόλεμος, ήταν μια σύγχρονη πρακτική που προήλθε από την φαγωμάρα μεταξύ των πέντε εθνών που αργότερα αποτέλεσαν τη Iroquois Λιγκ. Η λύση αυτή προτείνεται μια απάντηση και για τις δύο πρακτικές που συνδέει τα δύο στενά. Ενώ τα βασανιστήρια υπηρέτησε ως εκδίκηση εναντίον του εχθρού μιας φυλής και συναισθηματική εξαερισμού του θλίψη για το θάνατο ενός συγγενή, τον κανιβαλισμό που σερβίρεται για να κρατήσει υπερφυσική δύναμη σταθερή φυλής, ενώ επιτρέπει τα βασανιστήρια να συμβεί. Τρώγοντας τη σάρκα του εχθρού, προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η πνευματική δύναμη επιτρέπεται η φύλαρχος να αερίσει τις απογοητεύσεις του ή της χωρίς να αφαιρούνται από την εξουσία της φυλής στο σύνολό της. Χωρίς την πρακτική του κανιβαλισμού, τα βασανιστήρια κατά πάσα πιθανότητα θα εξακολουθούν να υφίστανται, αλλά σίγουρα όχι σε μεγάλη κλίμακα στην οποία ήταν παρόντες. Τα βασανιστήρια ήταν περισσότερο ο τομέας των πολέμων πένθος και τη διασφάλιση ότι οι αιχμάλωτοι θα παραμείνει με τη φυλή, ενώ ο κανιβαλισμός είχε να κάνει περισσότερο με υπερφυσικές πεποιθήσεις. Και οι δύο είχαν δεμένα μεταξύ τους από την ανάγκη να υιοθετήσει τους εχθρούς.

Μέσα από την πορεία του παρόντος εγγράφου έχουν πολλές δυνατότητες που έχουν προταθεί θα μπορούσαν να ευθύνονται για βασανιστήρια και κανιβαλισμό μεταξύ των Iroquois δέκατο έβδομο αιώνα και άλλες βορειοανατολικές αμερικανικές φυλές. Αν και πολλοί (ειδικά οι θρησκευτικές απόψεις του) μπορεί να έχει επηρεάσει αυτές τις αποτρόπαιες πρακτικές σε διάφορους βαθμούς, η πηγή αυτών των πράξεων προκύπτει από την ανάγκη της Ιροκέζικης να ενισχύσουν τις δικές τους φυλές με inducting φυσικό ή υπερφυσικό μια αντικατάσταση για ένα δολοφονημένο μέλος. Η πρακτική αυτή είναι γνωστή ως τους πολέμους πένθους δεν επεκτείνεται στο όνομα του με τις άλλες φυλές, αλλά έκαναν αναμφίβολα πράξεις κανιβαλισμού και βασανιστήρια για παρόμοιους σκοπούς. Αν και δεν είναι μια λογική που μπορούμε να κατανοήσουμε πλήρως, κανιβαλισμό και τα βασανιστήρια που σερβίρεται, ωστόσο, ένα πολύ σημαντικό σκοπό την Iroquois και των γειτόνων τους.

Ακριβώς ένα μικρό μάθημα ιστορίας - πουλί.

***